Kees Romkes

Iedereen kan (even) bekend zijn

Het knopje ken je inmiddels wel uit facebook, twitter of een ander sociaal netwerk, “wat ben je aan het doen”, oftewel “update je status”. Toen ik daar laatst even over nadacht na talloze verhalen over “web celebrity” en “beroemdheden” in het algemeen te hebben gehoord, kregen die woorden toch ineens een hele andere lading…

De wereld wordt steeds kleiner, mensen zijn altijd online (daar ben ik er zelf 1 van) en mail, twitter, sms en real life ontmoetingen versterken je onderlinge verbinding. Je kent elkaar, weet van elkaar wat je doet (en weet je het even niet, dan Google je even) en informatie wordt continu uitgewisseld.

Dat leidt, voor velen, tot een afhankelijkheid van die online identiteit. “Nu even niet” is er niet bij, je wil continu op de hoogte blijven en je even terugtrekken, om te reflecteren, kijken waar je mee bezig bent, wie je ook alweer bent, wat je doet en hoe je in de wereld staat. Dat doe je alleen, offline, disconnected. Sociodicted zou je het bijna kunnen noemen, je hebt het gevoel te leven omdat je interacteert met anderen, niet omdat je zelf “bent“.

De drang om altijd verbonden te zijn (of in the picture) is beangstigend. Ik kom zelf vanuit een online gamewereld waar “verslaving” aan de orde van de dag is, waar mensen actief bezig zijn zichzelf continu te verbeteren, meer geld willen verdienen, de “beste” zijn, status dus. World of Warcraft, waar ik al eerder over schreef (1,2,3,4), is een fantastische, maar beangstigende game waarin beloning op basis van tijd voorop staat. Met die beloning kan je dan je vrienden weer laten zien dat jij de beste bent, bezig bent met alleen maar gamen en zelfs die inzet (16 uur of meer per dag) wordt door sommigen als “heldenstatus” gezien…. Die gozer is echt goed bezig…. Ik heb er -tot ik een andere uitdaging vond in mijn baan en leven- ruim 6000 uur in zitten…

De afhankelijkheid van die online wereld wordt je weer even heel duidelijk als je even wordt geconfronteerd met de echte wereld, ook daar moeten dingen gebeuren, je ouders die zeuren, een vriendin die je niet of nauwelijks onderhoud, alleen maar omdat die “virtuele” wereld lief is, mooi, je beloond voor kleine dingen en je eigenlijk niets fout kan doen (virtuele dood opheffen is een kleine moeite) en je verbonden houdt, zelfs als je dreigt er uit te vallen. Want het opheffen van je Hyves, WoW of Facebook profiel doe je niet zomaar…

Ook die naieve vorm van positiviteit bestaat binnen virtuele communities zoals twitter, negatieve klaagzangen over je eigen gesteldheid negeer ik, teveel en ik block ze zelfs, want daar ben ik niet naar op zoek. Ik gebruik twitter als informatiekanaal, om nieuwe trends te ontdekken, leuke Events te spotten, maar ik “leef” er niet bewust. Het aantal followers bepaalt niet hoe goed ik twitter, hoe “beroemd” ik ben of dat iemand mij wel moet geloven, maar ik post kennelijk leuke content, die ik steeds meer verschuif naar relevante inhoud voor mijn werk, en niet meer zozeer prive als ik het eerst gebruikte. Dat doe ik dan weer liever offline, echte verbinding is niet besteed aan online contact, daarvoor heb je energie en fysiek contact nodig.

Maar ja…. Iedereen wil wel eens beroemd zijn, “in the picture”, “top of the foodchain”, hoe je het maar wil noemen. Niet zo gek dat twitterdiensten als paddestoelen uit de grond vliegen, garanties geven op tig extra followers, je bereik proberen te vergroten… Die status, macht, is synoniem aan streven naar meer en meer geld in de “echte wereld”. Zorgbarend als je het mij vraagt… Dus twitter, haal die followercounts enzo maar weg, dat bevordert het medium misschien nog eens !

Om weer even terug te gaan naar de echte wereld, de muziekindustrie is een fascinerend drama wat zich nog steeds niet hervormd heeft tot wat het kan zijn. Waarom die mensen zoveel geld uitbetaald krijgen, hebben ze dat dan echt nodig ? Is dat de reden dat we krampachtig proberen sites als thepiratebay en zelfs youtube (boo!ma) de nek om te draaien ? Muzikanten, ga weer eens doen waar je goed in bent, wat je leuk vindt en stop die fascinatie voor het relatieve grote geld. Want daar werken we met z’n allen allang niet meer naartoe. Deel je muziek, liefst gratis, en verdien je geld met optredens, in contact treden met je “Stakeholders” en blijf vooral jezelf (en niet een marketinginstrument)

Status update dus… Waarom Twitter jij ? Doe je dat ook om weer even in the picture te komen ? Even de belangrijkste persoon in je netwerk te zijn ? Of heb je andere motieven ? Ik ben benieuwd !!

Gerelateerde blogs:

1. Google maakt ook wel eens fouten; over hoe social zij vooral niet zijn…
2. De “ik” in sociale media
3. Twitter lists, crowdsourcing voor jouw eigen merk ?!

Tags: angst, networking, social, status, twitter, update, Visie, webceleb