Ongeacht of dit hele verhaal nu waarheid is of niet, Bruce Willis heeft een punt. Want van wie is je iTunes muziek nu eigenlijk als je komt te overlijden?

iTunes is de dienst waar ik tegenwoordig mijn films en muziek koop. Voor € 3,99 een standaard resolutie film of voor € 4,99 een HD versie, direct kijken en nooit meer downloaden. Voor mij de moeite waard. Even zo goed voor muziek, met € 0,99 per nummer (vroeger kocht ik ook singles voor een tientje) of € 9,99 voor een album (ik kocht ook cd’s voor 40 gulden) een prima koop. Ik hecht niet zoveel waarde aan de fysieke opslagmedia, al is onze kast vol DVD’s en BluRays uit de aanbieding nog wel heel erg leuk.

Dat soort keuzes wil je helemaal niet aan de familie overlaten, maar bij de aanmaak van elk (sociaal) account zou zo’n vraag gesteld moeten worden of vastgelegd in een gebruikersvoorwaarde.Terug naar Bruce Willis, filmheld. Natuurlijk heeft die genoeg centen, maar hij wil graag zijn iTunes verzameling laten ‘erven’ door zijn kinderen na zijn dood. Maar dat gaat dus niet, tenzij hij zijn eigen gebruikersaccount doorzet naar zijn kinderen en daarmee letterlijk zijn gegevens overdraagt. Ik kan me voorstellen dat je dat niet zou willen. Hij wil, net zoals ‘vroeger’, zijn platenverzameling letterlijk overdragen aan zijn kinderen. Dan moeten zij maar uitvechten hoe ze dat gaan verdelen. Maar zo gaat dat niet met digitale muziek, je koopt een licentie om een nummer af te kunnen spelen, op vijf verschillende apparaten. Je koopt niet het nummer zelf namelijk. Tijd om die definitie naar 2012 te trekken wat mij betreft. Geen ‘licentie’ meer, maar een vorm van ownership.

Trekken we het principe van ownership nog even verder, dan zou ik in elke online dienst de mogelijkheid willen zien deze openbaar te maken bij overlijden. Geef mij de mogelijkheid aan te kunnen geven naar wie gebruikersgegevens gestuurd worden en ook wat er verder met mijn profiel moet gebeuren.
In mijn tijd als community manager bij MINDZ.com is zoiets ons overkomen, een gebruiker die overlijdt. Verschrikkelijk voor de familie, maar zijn profiel leeft nog door online. Hij leeft nog door en al surfende kom je hem als familielid nog regelmatig tegen. Wat doe je dan als sociaal netwerk? Voorzie je in de wens van de familie om zijn profiel offline te halen, of zou zijn wens zijn dat zijn kennis nog beschikbaar blijft? Op dit moment is er helemaal geen sociaal netwerk die zich daar echt druk om maakt. Al zullen er bij Facebook talloze verzoeken binnenkomen per dag.

Dat soort keuzes wil je helemaal niet aan de familie overlaten, maar bij de aanmaak van elk (sociaal) account zou zo’n vraag gesteld moeten worden of vastgelegd in een gebruikersvoorwaarde. Ik heb zelf in ieder geval de wens online te blijven bestaan, mijn roots liggen op dit wereldwijde web en met goed zoeken kom je mijn eerste website uit de 90′er jaren nog tegen. Dat wil ik graag zo houden, tot de tijd bepaald heeft dat ik écht weg mag. Ook uit de online geschiedenis.

Jaren van internetgebruik en social media, naast veel random contacten bij @seats2meet, leidt bij mij tot de conclusie dat je eigenlijk niemand meer kan vergeten uit het verleden. Zodra ze eenmaal in je adresboek zijn aangeland, raak je ze nooit meer kwijt.

‘Eens gekend is altijd gekend’, schreef ik maandag in dit blog. Dat citaat heb ik opgeschreven voor vandaag en na wat nadenken kom ik tot de conclusie; als je het niet wilt, hoef je nooit meer iemand te vergeten. Het internet stelt ons in staat van iedereen wel iets van relevante informatie naar boven te toveren en met de mogelijkheden van Twitter, Facebook en LinkedIn is er ook geen beperking in wie je wel, of niet toelaat in je netwerk. Met tools als Contactually kan ik zelfs (al is dat kunstmatig) gedwongen contact houden met iedereen, of ik (of die persoon) er nu behoefte aan heeft of niet.

Dat leidt tot een raar fenomeen, die je nu ook in het echte leven tegenkomt. Er is geen aandacht meer tijdens een gesprek, of de druk bij een (gepland) gesprek ligt zo hoog om het ‘leuk te hebben’ of ‘inhoudelijk van waarde’ (jakkes) te zijn dat het gesprek altijd zal teleurstellen. Je weet immers alles van die persoon, moet een plan maken en een doel hebben omdat je zo weinig tijd hebt in je agenda;  die ene afspraak moet dan wel héél bijzonder zijn en moet echt iets betekenen.

Ik ontdekte het bovenstaande bij mezelf een paar maanden geleden, De wereld wordt mooier geschetst via social media dan ooit tevoren, ook al doen de nieuwsfeeds op Twitter anders blijkenomdat ik mijn agenda niet zo vol meer wilde plannen als een jaar of twee geleden. Toen had ik vier gesprekken op een dag, liefst strak op elkaar geplanned zodat er ook nog tijd over bleef voor werk, dat ik een gesprek niet als werk beschouw, had ik toen nog niet helemaal in de gaten. Door minder ruimte in mijn agenda te reserveren voor gesprekken kwam de keerzijde hiervan naar boven. De keerzijde was dat elk gesprek nu wel van waarde moest zijn, ik had immers tijd voor die persoon gereserveerd die in mijn ogen heel waardevol was. Daar kwam ik dus met een domper uit…

Mensen veranderen, omgeving verandert, context verandert. De wereld wordt mooier geschetst via social media dan ooit tevoren, ook al doen de nieuwsfeeds op Twitter anders blijken. Mijn beeld van die persoon aan de andere kant van de tafel was geschetst door wat hij of zij deelde online. Ik toetste dat niet, ik nam dat voor waarheid aan. Bizar eigenlijk, nu goed bekeken. Ik spreek alleen nog maar af met mensen die ik echt gemist heb, of die ik zakelijk gezien nodig heb. En heel vaak ontstaat dat gewoon spontaan. Zonder verwachtingen, met nog wel een blik op de sociale netwerken om even te kijken wat die persoon de afgelopen weken gedaan heeft, maar dat is meer stof ter conversatie dan het scheppen van een beeld.

Zullen we er gewoon weer eens voor kiezen om af en toe iemand op te bellen? Eens te kijken hoe het met die persoon gaat? En je hart te volgen in zo’n contact, in plaats van je agenda? En laat Facebook, Twitter en LinkedIn daar eens in faciliteren; mensen met wie je even geen contact hebt gehad, in een soort van ‘sluimerstand’ plaatsen en geleidelijk laten verdwijnen uit je netwerk. Net zoals dat vroeger ging. Dan bepaal ik weer of ik iemand wil spreken, in plaats van zijn status update of change of job. Herken jij je hierin? Hoe ga je daar mee om?

Photo: Creative Commons; Flickr – Stuart Pilrow

Hotmail.com is niet meer. Evenals live.com, en windows mail. Nee het heet nu ‘gewoon’ outlook. Lekker handig gebrand zeg ik van Microsoft!

Schoenmaker blijf bij je leest, het tijdperk Hotmail was 10 jaar gelden al afgelopen, maar kennelijk wil Microsoft het toch nieuw leven inblazen. Compleet in windows 8 metro stijl, welkom bij outlook.com!

Hotmail begon ooit in 1996, maar Microsoft kocht het in 1997 voor 400 miljoen dollar. Gaaf; ook al een hele slimme startup dus in die tijd. Het idee was om niet meer afhankelijk te zijn van je provider om mail te kunnen ontvangen en verzenden, dat er een onafhankelijke plek was waar je je mail kon beheren.

Voor mij in die tijd ideaal. Internet was nog niet gemeengoed, mijn ouders hadden mij ‘verbannen’ tot maximaal 2 uur internet per dag (ze waren dan zelf onbereikbaar, omdat ik de telefoonlijn gebruikte) waarmee mijn toenemende behoefte aan informatie en vooral contact met anderen niet gestild kon worden. Dus; pasten daar diensten (webchat, en ICQ met name) en media bij die mij in staat stelden ook in de bibliotheek, op school of bij anderen thuis van internet gebruik te maken zoals ik dat wilde. Enter hotmail.com. Volgens mij stamt mijn eerste hotmail adres ook al uit de tijd van oprichting. Fantastisch, ineens een ‘eigen’ mailadres (dat voelde alsof je voor het eerst een eigen telefoonnummer had) wat door niemand gecontroleerd kon worden en waar ruimte geen probleem was.

De geschiedenis leert dat Hotmail vanaf 1996 tot nu flink wat van naam is veranderd. Van Hotmail, naar MSN hotmail in 2000, Windows Live Hotmail in 2006 en nu dus Outlook.com. (bron) Met ruim 200 miljoen (!!) gebruikers wereldwijd is Hotmail tot nog toe de grootste mailprovider van de wereld. De overstap naar Outlook zal dan ook veel betekenen voor hun branding en de beleving van e-mail.

Want zeg nou zelf, Hotmail.com was uitgegroeid tot een gedrocht. Alles is maar geïntegreerd wat geïntegreerd kon worden, terwijl Gmail, mijn huidige mailprovider, juist het pad koos van minimalisme. Eenvoud, en erg simpel integreren van diensten, maar dan wel op een complete, niet storende manier. Daar kon hotmail (zeker op kleinere schermen) nog veel van leren!

Na het migreren van mijn oude hotmail adres (ik zal jullie de vreselijke 20e eeuwse benaming besparen) duikt de nieuwe outlook interface op. Het oogt wat kaal, maar de kolom indeling is duidelijk en helder. Opvallend is dat nu de complete twitter en facebook integratie maar achterwege is gelaten.

Als die-hard Gmail gebruiker moest ik toch even afscheid nemen van een stuk oorsprong van mijn internettijd. Zeker de anonimiteit die destijds zo hard gezworen werd, is er tegenwoordig niet meer. De kanalen zijn open, niemand hoeft zich meer te schamen voor naam of afkomst. Wat dat betreft heeft het sociaal worden van internet veel meer gebracht dan alleen maar Twitter en Facebook. Maar wat denk jij van outlook.com? Is het wat?

Na een tijd zoeken naar de juiste weg, nu beland in een nieuw stadium waarin ik mij goed voel. Twee diensten, één naam. Social business consults en lezingen, KeesRomkes.nl

3 Juli 2012, vandaag de dag dat ik besluit om een nieuwe richting te gaan wat mijn bedrijf betreft. Ik geloof niet langer in ‘het bedrijf’ achter de persoon, ik geloof in de persoon daarachter.

Ik vertrouw al elke dag in de relaties om me heen. Naast mijn partner Emma (zowel in life als crime) als mijn zakelijke contacten. Ik leg verbanden tussen mensen, niet tussen bedrijven. Ja ik vind Apple tof en doe mijn boodschappen bij Albert Heyn, maar voor de minder ‘obvious’ dingen en zeker in het zakelijk verkeer, heb je het over mensen.

Mensen die je steunen, door dik en dun. Die je kritische vragen stellen, en je eens doen laten omkijken naar het verleden en een blik meegeven in de toekomst.

Die toekomst start hier met een redesign van de site, met meer visueel geweld, een prettig leesbaarder menselijker lettertype en de informatie op 2 hele simpele pagina’s. En ik start weer, net als vroeger, met een blogpagina. Dat is mijn ‘thuis’, het delen van kennis met jullie.

Leuk dat je er nog steeds bent, of fijn dat je hier voor het eerst komt kijken. Laat wat van je horen!

Tot snel! Kees Romkes.nl.